Lijn 5 naar Edinburgh

Beste vrienden, 

In het Braid Hills Hotel ontbijten we stevig met worstjes, bacon, bonen in tomatensaus en gebakken ei. Ontbijten als een koning, lunchen als een prins en dineren als en bedelaar. Dat laatste lukt ons niet altijd, meestal is het bourgondisch.

Vlakbij het hotel is de bushalte van lijn 5 naar de stad. Als je niet weet aan welke kant van de weg je moet staan, op elk haltebord staat ofwel ‘from City’ ofwel ‘to City’ . De busmaatschappij heet Lothian en rijdt met electrische dubbeldekkers. 

We stappen uit in the old town een mengen ons tussn de myriaden toeristen uit alle windstreken. In het centrum van Edinburgh stikt het van de winkeltjes om de toeristen te voorzien van ijskastmagneten, geinige sleutelhangers, tartan stropdassen, cashmir sjaaltjes en dure flessen whisky.

Op Greyfriars Kirkyard ligt onder andere John Gray begraven. Hij was bij de Edinburgse polite en overleed in 1858 aan tuberculose. Hij en zijn hond Bobby waren altijd onafscheidelijk, en daarna ook: Bobby weigerde het graf te verlaten totdat hij 14 jaar later ook de geest gaf. De Schotten hebben net als de Engelsen iets met honden: Bobby kreeg een eigen monument op Greyfriars Kirkyard.

Op de Lawnmarkt bezoeken we Gladstone’s Land, een oeroud huis dat net voordat het afgebroken zou worden, gered werd door de National Trust of Scotland. Het stamt oorspronkelijk uit de zestiende eeuw en was in het bezit van de rijke koopman Thomas Gledstanes. Het is nu een charmant museumpje, verdeeld over vier verdiepingen: beneden is een cafe, daarboven is een zeventiende eeuws appartement, daarboven een stoffenwinkel uit zeventienhonderd zoveel, en tenslotte een herenlogement uit rond negentienhonderd. Op elke verdieping zit een vrijwilligster met een boeiend en gezellig verhaal. Alle houten plafonds zijn prachtig beschilderd met vrolijke bloemen en vogels uit de 17e eeuw. De dame van het appartement kan ik nader inlichten over het aanwezig kinderspelgoed, het is niet een kapotte diabolo, maar twee intacte zweeptollen, en ik geef een succesvolle demonstratie.

Pal voor de deur bij Gladston’s Land geeft een acrobaat / potsemaker een hilarische voorstelling. Er zijn veel toeristen op de been, en hij heeft veel succes bij het gemêleerde publiek.

Dan is het tijd om omhoog te klimmen naar Edinburgh Castle, de hoofdattractie. De enorme tribunes voor de Edinburgh Tattoo worden momentel met veel geraas afgebroken. Je kan je nu al inschrijven voor tickets voor volgend jaar, maar ze kosten hoofdprijs.

We hebben dagen tevoren per computer kaartjes gekocht en we mogen tussen één uur en half twee naar binnen. Maar tien voor één is ook goed, zodat we net getuige kunnen zijn van het één-uur-schot dat vanaf de transen wordt afgevuurd. Dit schot wordt al eeuwen dagelijks exact precies op het uur gelost, en dient om de klokken in de stad een beetje gelijk te laten lopen. Maar diende ook om de vele scheepschronometers op het water te calibreren, essentieel voor de plaatsbepaling ter zee.

Het begint nu behoorlijk te regenen, dus duiken we het in het museum van de Royal Scots naar binnen. De Royal Scots is een roemrucht Schotse regiment dat nog steeds bestaat en begon als huurleger.

De Mons Meg is een kanon dat stenen kogels van 150 kilo af kon vuren. Het was in bezit van de koning van Schotland en was een geducht en gevreesd belegeringswapen. Zoiets als de Koperen Hond uit de TV-serie Floris van Rosemondt. Tegenwoordig heb je meer aan een zwerm drones.

De Royal Mile begint bij Edinburgh Castle en aan het eind bevindt zich het Scottish Parliament. Het is een modern gebouw dat je wettelijk gerechtigd mag bezoeken. Maar je moet wel eerst door een veiligheidskontrole die op Schiphol niet zou misstaan. Maar goed, hier denken ze waarschijnlijk aan Guy Fawkes die het Engelse Parlement wou opblazen (1605).