Craigievar Castle en Fraser Castle

Beste vrienden,

We gaan vandaag maar weer eens op kastelentocht. We hebben niet de illusie dat we in twee weken ook maar 10% van alle Schotse kastelen kunnen bezoeken, maar we kunnen altijd kijken hoever we komen.

Craigievar Castle is een beeldig roze gesausd kasteeltje, dat zo kan figureren in een Barbie film. Het grondvlak is klein, want het bestaat eigenlijk alleen uit een donjon. De familie Forbes heeft Craigievar 400 jaar lang bewoond, totdat het werd geschonken aan de National Trust for Scotland.

William Forbes was handelaar met werkterrein de Baltisch staten, zijn bijnaam was ‘Danzig Willy’. Hij kocht het half afgebouwde kasteeltje begin zventiende eeuw en maakte er iets moois van. De lambrizering in deze kamer is van Baltisch vuren, ingesmeerd met ossenbloed. Het ziet er duur uit.

Elk half uur is er een rondleiding, met maximaal tien bezoekers want het is allemaal krap van binnen. Maar elke kamer ademt historie.

We zien portretten hangen van de kleinzoon van William, John Foster en zijn vrouw. Ze lijken nogal op elkaar, en dat klopt, want die portetten zijn geschilderd door een rondreizend kunstenaar. De lijven waren al voorgeschilderd, en de gezichten werden ter plekke ingevuld. Helaas was mevrouw niet beschikbaar om te poseren, dus werd er geïmproviseerd.

John Foster was nogal een heethoofd en had vooral de pik op de Gordon familie. Toen een insluiper in zijn slaapkamer een Gordon bleek te zijn, gaf sir John hem de keuze: ofwel aan zijn zwaard te worden geregen, of uit het raam springen. De Gordon koos het laatste en brak zijn nek. Sir John zette een houten paneel achter het bed voor het raam, om niet telkens herinnerd te worden aan het voorval. Of was ie bang dat er een spook door het raam naar binnen zou glippen? Onze gids weet het ook niet.

In de grote zolderzaal zien we een zwaar versleten stenen doedelzakspeler staan, die ooit buiten aan de gevel heeft gehangen. Het verhaal gaat dat ooit een dakdekker uitgleed en viel. Hij kon zich vastklampen aan de doedelzakspeler en zo zijn leven redden. Inmiddels is een nieuw exemplaar gemonteerd. Dit tot verdriet van de beer iets naar beneden, die de poten voor de oren houdt. Wat een gejengel!

Het is een prachtige zonnige zondag, hoewel er een vrij harde frisse wind staat. We maken een wandelingetje rond het kasteel. Er zijn prachtige vergezichten te bewonderen en lodderig kijkende koeien. Via de knoestige beukenlaan arriveren we bij het parkeerterrein en besluiten om nog maar een kasteeltje te doen.

Het volgende kasteel is Fraser Castle, en daar beginnen we de tour in de walled garden. De herfst is al aan het invallen, maar er staat nog wel het een en ander in bloei. In de moestuin zijn nog niet alle bonen geoogst, er liggen volop pompoenen en de bedden met kruiden verspreiden een heerlijk pittige geur. De zonnewijzer in de tuin wijst precies de correcte tijd aan.

De Frasers waren van hoge adel en hadden veel personeel in dienst. Zie het bellenbord in de tegenwoordige lunchroom. Na het schellen van het belletje schoten de bedienden terstond naar de juiste plek. Wij bestellen in het cafe een mooi stuk chocoladetaart.

De tour door het kasteel gaat langs nauwe gangetjes en enge wenteltrappen, maar is allemaal de moeite meer dan waard.

Hier een parodie op de 'parrot sketch' van Monty Python. Geen schets maar een schilderij. 

Op de transen van het kasteel staat een stoere piper te spelen. Hij speelt heel erg hard, doch er zijn beneden geen beren die hun poten voor hun oren houden. Wij genieten met volle teugen, maar zelf heeft de doedelzakspeler dopjes in zijn oren.

De schaduwen worden alweer lang als we langs enge bochtige weggetjes weer richting Braemar rijden. Onderweg zien we nog een van die mysterieuze bewerkte stenen die de Picten hier hebben achtergelaten.