Blair Castle

Beste vrienden,

Na wederom een flink ontbijt nemen we afscheid van het Braid Hills Hotel. Het was allemaal niet fancy, maar wel sfeervol en vriendelijk. Als we wegrijden zien we zowaar in de verte Edinburgh Castle liggen. 

Vandaag zijn we slimmer dan gisteren, want we nemen de City of Edinburgh Bypass richting de brug over de Forth of Firth richting de Highlands. Het gaat allemaal een stuk vlotter. Onderweg leggen we nog even aan bij een Super Tesco voor wat noodvoedsel voor vanavond. Het is ons namelijk niet gelukt om in Braemar een restaurant te reserveren.

Op het programma staat vandaag de rit naar Braemar en een bezoek aan Blair Castle. Onderweg komen we bekende plaatsnaambordjes tegen: Perth (er is in Australië ook een Perth), voorts Dundee (van de film Crocodile Dundee) en een klein dorpje dat Waterloo heet, naar de plek waar Napoleon in 1815 zijn Waterloo vond. Alhoewel de tegenwoordige Schotten die naam voornamelijk zullen associëren met een watercloset.

Als we het parkeerterrein bij Blair Castle opdraaien voelen we al meteen de goeie vibes in de lucht. Het witgepleisterde kasteel oogt knus en het ligt in eeen prachtige groene omgeving. Bij nadere beschouwing is het loeigroot: er zijn maar liefst dertig stijlkamers te bewonderen.

Het is oorspronkelijk een middeleeuws kasteel uit de dertiende eeuw en is vernoemd naar Blair Atholl, een dorpje in de buurt. In de loop van de eeuwen hebben de Dukes of Atholl, ofwel de Murray clan het grimmige kasteel omgetoverd tot een waar lustoord.

We worden op het voorterrein verwelkomd door een vrouwelijke doedelzakspeelster, die evenwel veel beter speelt dan de straatdoedelzakkers in het centrum van Edinburgh. Wel schuilt ze even onder een afdakje als het Schotse najaarsweer even opspeelt. Ze speelt elk uur een deuntje, daarna mag ze even uitblazen.

We betreden het kasteel via de ceremoniële wapenkamer, met kunstig gedrapeerde geweren en vermaarde sabels en zwaarden. Verder hangen alle muren stijfvol met dure schilderijen, en alle kamers zijn afgestampt met weelderig antiek.

In het oudste gedeelten zitten de ramen verstopt in diepe alkoven, maar dat komt door de dikke middeleeuwse verdedigingsmuren, die nog steeds onder het elegante pleisterwerk zitten.

In 2022 ontdekte een vrijwilliger een geheime kelder, waar zich vele flessen whisky uit de tijd van Victoria bevonden. Op Blair Castle werd blijkbaar illegaal whisky gestookt, maar dat deed iedereen in die tijd. 

De huidige Duke of Atholl woont in Zuid-Afrika en is een verre neef. Hij mag geen zitting nemen in the House of Lords, want hij heeft geen paspoort van het Verenigd Koninkrijk. Wel heeft hij een eigen legertje. Dat komt zo: in 1844 logeerden Queen Victoria en Albert consort op Blair Castle. De koningin vond het hier zo leuk, dat ze de Duke toestond een eigen regiment te vormen. Het bestaat nog steeds, of liever gezegd weer: The Atholl Higlanders, onder commando van the Duke of Atholl. Het is natuurlijk allemaal louter ceremonieel, maar wel kleurrijk en gezellig.

Vlakbij het kasteel zijn rode herten en speciale Highland cows in de wijde weiden te bewonderen. Binnenin het kasteel is het aantal hertengeweien niet te tellen.

De Great Hall is de dertigste en binnen in het castle de laatste bezienswaardigheid. Hier trad ‘famous fiddler’ Niel Gow (1727-1807) vaak op. Zijn deuntjes worden nog steeds gespeeld op feesten en partijen. Op de foto is jazz violist Stéphane Grapelli met het portret van Niel Gow te zien. Zelf heb ik mooie herinneringen aan de LP ‘Scottish Dances’ door accordeonist Jimmy (jawel) Blair en zijn orkest. Wellicht heeft hij wat leuke deuntjes geleend van de meester.

De Hercules Garden bestaat uit een lange lommerrijke laan en een enorme ommuurde tuin. We wandelen genoegelijk tussen de rijkbeladen appel- en perebomen, maar niet te lang, want de rit naar Braemar over dunne weggetjes moet ook nog succesvol volbracht worden. 

We hebben Hercules dan ook niet gezien. Wellicht volgende keer nog weer beter, want Blair Castle was een aangename verrassing!